Eşiğe Müptela

Please log in or register to like posts.

Evi olmak, istersiniz yurdu olmak…hürriyetiniz gibi vatanınız gibi seversiniz bir avuç toprağıyla yetindiğiniz sürgününüz, sılanız gibi… tam o sırada üzerinize kapanan kapılar oluverir hiç anlayamazsınız ve evin içini göremez olursunuz sadece üstünüze kapanan kapıları görürsünüz ve kapının eşiğine oturur evin içini düşünürsünüz beklersiniz, bi umutla beklersiniz bir sabah kapıların pencerelerle, perdelerle günışığıyla birlikte açılması umuduyla beklersiniz… Zaman zaman beklemenin belirsizliğine dayanamayınca ise incinirsiniz , durgunlaşırsınız ve insanlar bunu garipserler ama siz yinede beklemeye devam edersiniz. Sonra bir sabah uyanırsınız sabahlara kadar uyuyakalıp rüyalara daldığınız o umut dolu beklediğiniz kapının eşiğinden, ayağa kalkarsınız… kalkarsınız ama bu kez bir bakmışsınız  ki ne kapı kalmış, ne ev, ne de yurt bi sen kalmışsındır kendinle bir başına öylece kalakalmışsındır… sonra ne mi olur? sonrada o yetim başla hiçbir hayale ağlayamaz olursun çünkü burası dünyadır burası bu kadardır işte hepsi bu.

Kimler Beğendi?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir