GÜLCE..BİRCE..

Please log in or register to like posts.

İnsan hayatında bir kere mi sevmeli?Bir kere mi tütmeli bilmiyorum..
Ruh denilen şey bir kere mi titremeli onu da bilmiyorum.. Koskoca bir ‘bilmiyorum’un hemen arkasına sığınıp yazıyorum bu satırları..
Bir yanım sadakat denilen şeyin sadece ‘bir kere olan şey’ olarak tanımlıyor bir yanım ise ‘sevmek’ dediğimizin şeyin bir kişi yada tek bir şey için harcanmayacak derecede zengin olduğunu haykırıyor..
Bilmiyorum..
Bir büyüğüm ‘bilmemek ne güzel şey’ derdi.. Hani bunca bilen(!) arasında bir bilmeyen ben olsam hiç de fena olmaz diyorum..
Doğru mu dediğim..! Bilmiyorum..!!
Mesnevi de geçen onlarca misalin bir tanesine takıldı aklım..
İnsan bilmediği şeyin sırrıdır aslında bir onu bildim..
Hikaye aynen şöyle:
Bir yerde..
Yüksekçe bir duvar varmış,insanlar o duvarın ardında ne var bilmiyorlar ama pekte meraklanıyorlarmış.En sonunda birini el birliği edip yukarı çıkarmışlar.Adam yukarı çıkmış,aşağıdakiler tabi merakta..
Adam karşıya duvarın diğer ucuna bakmış uzun uzun..Bir neşe bir heyecan..Yüzünde bir tebessüm…Hooppp!!Atlamış gitmiş…
İkinci bir tanesini aynı şekilde yukarı çıkarmışlar duvarın arkasında ki ‘bilinmeyeni’ bilebilmek adına..Sonuç yine aynı..
En sonunda bir üçüncüyü çıkarıp ayağına bir ip bağlamışlar..Adam tam karşıyı görmüş;tam atacak kendini.. İpi çekmişler adamı kendi taraflarına düşürüp sormuşlar:
-Ne gördün hadi anlat ne var duvarın arkasında? Adam bir tebessüm bir neşe oracıkta can vermiş..
Yani cancağazım insan bilmediği şeyin sırrına esirdir..
Tam bu hengamede kendimi yokluyordum ki muktedir bir kitaptan tek bir cümleye tevafuk ettim:
İNSAN GÜL BAHÇESİNDE OLSA DA BİR GÜLCESİ OLMALI..
O DA BİR’CE OLMALI..
Selam ve Dua ile..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir