İlk Tarumarım

Please log in or register to like posts.

Hiç beklenmedik bir anda doluyor kalemin.En ufak tıkırtıya aldırmadan yazıyorsun.Bir çıplaklık hissi yazdıran..Bir boşluk…Bir karanlık..Dolu dolu görünürken bir dönüş alıyorsun etrafında.Sevinçle alıyorsun dönüşü,gözlerinin parıltısıyla.Ama döndükçe karanlık çıkıyor payına..Döndükçe annenin ördüğü saçlar bir bir dağılıyor havada..Ve döndükçe kollarını açıyorsun bir yere tutunmak için.Ama boş.Kollarını tutan yok sadece dengeni koruyabilecek duruma getiriyorsun;açıyorsun açabildiğin kadar.Daha dik daha güzel görünüyor vücudun ama karanlık.Saçların da dağılmış illaki daha çekicisin ama savuruk.Hoşuna gitmemiş belli. Neden böyle oldu bilemedin,biliyorum.Neden böyle olduk bilmiyorum.Halbuki ben sanmıştım ki benim saçlarımın örgüsü hiç bozulmayacak.
Bozulur.bozulur.
Şimdi annem ben çözdüm sanır.
Üzülür.

Merve Turaç

Kimler Beğendi?

2 comments on “İlk Tarumarım

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir