KARANLIK GECELERDE

Please log in or register to like posts.

Karanlıklar ağlamak ve hüzünlenmek için birebir.Neden mi, çünkü yalnızsın.Gündüz gelen boş kalabalığa rağmen yine de yalnızsın.Belki çaresiz, belki durgun, belki düşünceli.Bazen umutlu, bazen ümitlisin. Ama yine de yalnızsın.Aslında insanlardan uzaksın sadece.Kendi kendinesin. Kendinle konuştuğun andasın.Belki de kendi başının etini yediğin zamandasın.Düşünmekten başın ağrıyabilir çoğu zaman.Belki uyuyamazsın baş ağrısından.Belki de uyuyakalıverirsin düşünmeye yorulmaktan.Yine de yalnızsın.O yastığa başını koyduğunda karanlıkların derinine inersin.Beyaz bir ışık bulana kadar sessizliğe haykırırsın. Kafanda onlarca, yüzlerce belki de binlerce düşünceyle boğuşursun. Boş kalabalık başını ağrıtır evet.Lakin kendi başına olduğun zaman içindeki ses asla susmaz.Asla…Hiç rahat bırakmaz beynini.Hep konuşur.Sadece ben mi böyleyim bilmiyorum.Karanlığı da sevmem oysaki, yazmak için birebir olsa da .Karanlıklardan uzak olmak istedim hep.Ama bazen iyi geliyor sanki.Bilmiyorum bak yine kafam karıştı.Neyse ben karanlıkta beynimi saran şu düşüncelerden kurtulana kadar düşüneceğim malesef.Beynim beni rahat bırakana kadar uyuyabilirim umarım.Siz de bir ışık olun karanlıklara.Bir ışığım var benim.Belki uyuyodur ama yine de bir ışığım var çok şükür.IŞIKLI GECELERE….

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir