Panjur

Please log in or register to like posts.

Ben bir çocuktum
O bir çocuktu
Ben bir acıydım
O sevinç
O bir selam
Ben hoşça kal keyhüdâsı
O ilk numara
Ben son
O öldü
Ben yaşadım

Şimdi bu dizelerin üstünde direnmeye çalışırken
Anlıyorum ki
Onun bedenini koydukları toprak benim içimde yaşamış.
Toprak yaşamış ben değil.
Şimdi ise o yaşıyor
Ben ölüyüm.
Onun kanı benden akıyor…

Ragıp Bey biliyor musunuz?
Şimdi anlıyorum, kardeşliği…
Annem et tırnak falan felan bir şeyler anlatırdı; birbirimize ettiğimiz her küfürde,
o üstüme çıkıp beni hırpaladığında, ya da ne bileyim, onun çikolatasını sormadan dolaptan alıp mideme götürdüğümde…
O senin gören gözün derdi, ben elimi gözüme götürür, yerinde mi diye kontrol ederdim.

İnsanın annesini anlayamadığını bilmesi de çok zormuş.
Yıl olmuş 1980…
Onu dinlememe engel olan bir direnç ağzı gevşek bir eşeğin salyasından sızıyor torbama.
Elimi o torbaya her soktuğumda parmaklarımı itinayla geri çekmeye çalışıyorum…
Neyse Ragıp Beyciğim…
Ben etmişim o tırnak
Çöpe layık görülmemiş mezara görüldüğü kadar.
Uğursuzluğu taşırmış, yersiz olmalı, gömülmeliymiş karanlıklarda saklanan oyuk duvarlara…
İzi, dişinde görülmez bir devrimmiş. Ben de bu devrimin çocuğu olmuşum.
Görevi yok
Vaziyeti belli…

Başını eğmesine sebep olan
Dengesiz bir hatanın
Süt liman olması için verdiği bir baş var ortada.
Var da kaldıran yok.
Küreksiz korkuların yok olması için
Verdiği bir hayatı var benimse ıslak topraktan yapmaya çalıştığım kuleler…
Hatırlıyorum yaptığım kuleleri ayaklarıyla ezen sulu çocucukları…
Ulana ulana biçimsiz kalan kumlarım…
Onlara bir şey yapamamanın verdiği sinirle olsa gerek bir hışımla kalan kulelerin içine ateş gizleyip patlatıyordum…
Bilmem ki belki de benim olanı sadece ben mahvedebilirimi göstermek istiyordum kendimce…
Tilki kürklü kabarık insanlar geçiyordu zamanımdan böyle böyle …

Sana artık Ragıp demek istiyorum.
Çünkü burayı söyleyebilmem için senin bana bir adım daha yakın olman gerekir. Prensibim böyle. Merak etmiyorsanız da şimdi susabilirim. Evet, ne diyorsunuz?
“Buyur tabii. Tamam anlaştık, Sultan…”

Ragıp, …
Onun kemikleri gömülürken benimkiler kırılmış…
Gözleri açık gitmiş benimkiler yuvalarından çıkarken…
Şimdi geriye sadece bir pencere panjuru kalmış.
Ona da şimdi seninle bakıyoruz…

Selcen Öcal

Fotoğraf: Elif Nur Konuk

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir