Sokakta bir çocuk…

Please log in or register to like posts.

Bir çocuk düşündürür en çok.
Sevdirir kendini.
Kimi zaman bir çocuk umut olur insana.
Kimi zaman üzer bir çocuk.
Biraz gülümseme katar belki.
Biraz hüzün halleri…
Bir çocuk en çok yazının başına oturtur beni.
Çok soğuk bir günde gördüğüm o kırmızı yanakları…
Yanlış anlamayın, öyle atkının içinde falan olupta normal bir kızarık değil.
Ellerinle saatlerce kar oynarsın da çatlak çatlak olur kanamaya yakın hani.
İşte öyle bir kızarıklık yanaklarında…
Kar oynamaktan örnek verdimse bu çocuk öyle de değil,
Soğukta kalmak zorunda gibi hali…
Ama hala gülümseyen; soğuktan donmuş yanaklarına, ellerine aldırmadan hala koşan bir çocuk.
Şimdi bu utanç mı olmalı yaşadığımız hayatta zorluklara göğüs germeyişimize?
Yoksa mutlu mu olmalıyız onun hala gülecek sebebi oluşuna?
Belki de umut demeliyiz o güzel gülümsemeye…
Seni unutmayacağım çocuk!
Ne bakışını ne gülüşünü ne de o al yanaklarını…
Meri

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir