Ümitvâr

Please log in or register to like posts.

Başımın üstünde uçan onca imkansız kuşa rağmen, bazı şeylerin olması sevindiriyor beni. 

Zira bu ümitvâr eyliyor kalbimi. 

Onca çirkinliğe rağmen, kendini hatırlatan güzellik, merhamet, sevgi, vefâ, ümitvâr ediyor beni şu dünyaya.

Yol arkadaşının elinden tutup harama bulaşmamış beldelere hicret edenleri görüyorum mesela, 

Haram yollardan geçmeden nasibine vâsıl olanları, 

Tuttuğu eli bir ömür bırakmayanları,

Sevmeyi, vefalı olmayı, sadakati bir karşılığa tabi tutmayanları, 

Bir hata yaptığında sırt dönmeyenleri,

İnsan insanın imtihanıdır bilip, imtihanı kolay kılanları,

“İnsan insanın duasıdır” inanıp duada hiç unutmayanları, 

Allah için sevenleri,

En güzel kelamı kalbine yazıp, manayı hayatına nakleşedenleri,

Bir değer, bir ücret beklemeden yıllardır İslâm’a hizmet edenleri,

Bir ömür rahle başına diz çökmüş olanları,

elinden kalemi düşürmeyenleri,

kalbin mürekkebini gönüllere herdem akıtanları,

Merhamet ve sevgiyi sırtına yükleyip kıtalar dolaşanları,

Kardeşinin derdini kendine dert sayanları,

Dertsiz olmayı dert görenleri,

Allah’ın dinine yardım için, varını yoğunu ortaya koyanları,

Hakiki sevda uğruna anadan, yardan geçenleri görüp de nasıl ümitvâr olmaz ki insan. 

Ümit var.

Belki burda yok, belki şurada da yok.

Ama orda bir yerlerde mutlaka var.

Zarif bir ömür yaşayanlar var, zarif bir vedayla ayrılanlar sonra.

Ömür sahifesini nice güzellikle doldurmuş olanlar var.

Nice yavrunun yüzüne tebessüm olanlar, nice kalbi merhametleriyle ısıtanlar var.

Ümit var inanın. 

Rahlemin yanıbaşından, satırların arasından, çayın buğusundan, güzel bir hikayeden, bir bebeğin kokusundan, korkmadan hakkı haykıranların şecaatinden, zarif insanların kalbinden göz kırpıyor bana. 

Kalbimin en sevdiği kelime bu. 

Bir ihtimal daha var deyip duran kalbimin adıdır bu.

Bir gün güzelliklerin bizi bulacağına inanan kalbimin virdidir herdem.

Aklım sonbahara hüzünlenirken, kalbim baharın gelişini düşünür hep.

Öyle ya, bahar gelecekse eninde sonunda sonbahara üzülmek niyedir? 

Bunları düşünürken, yarım kalmış hikâyemde bir dua arıyor gözlerim, buluyor da;

“sen, ümidin sahibi sensin diye ümidini hiç yitirmeyenlerin de Rabbisin.

Zaman kısa, yol uzun amma sen ümidimizi yenik düşürme dünyaya”

Kimler Beğendi?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir