Veryansın

Please log in or register to like posts.

Merhaba canımın çiçekleri ve kendime pek yakın hissettiğim yazarperest ailesinin çok muhterem fertleri. Biraz daha samimi ve sohbet havası içinde içimi dökmek istedim sizlere ehehehehem e ben başlayayım o vakit.                          Herkesleşmeyen herşeyi, el değmemiş güzellikleri, kendiliğinden olan şeyleri, ansızın gelen kayda değer tevafukları ve hayatı yaşanılır kılan çoğu şeyi ne çok özledim bilseniz. Laçkalaşmayan sevdaları… bir kalıba veya kılıfa uydurulmaya çalışılmadan, parça bütün ilişkisi içinde bulunmadan, birlikteyken güzelleşen ve tamamlanan zıtlıkları… Fotoğraf, video veya alengirli şiirlerle prangalanıp kanıtlanmaya çalışılmadan lalettayin şekilde yaşanan anları sevdaları ve dostlukları özlüyorum. Evvela samimiyete ve doğallığa aç olduğumdan ötürüdür bu hasret dolu veryansınlarım. Bir yerde okumuştum bir şeylere yetişmek için koşarken yolun kenarındaki güzel çiçeği görememişiz. Bu tüketmiş bizi; bir yere, bir şeye, birine geç kalmışlık hissi diyordu biri. Bir yerlerde birilerinin bu gerçeği fark etmiş olması bile bir nebzede olsa içime su serpmedi değil. Yarın öleceğimiz gerçeğini unutup koşarcasına yaşarken belkide en yakınımızda farkedilmeyi bekleyen en nihayetinde koklayamadan solup giden o güzel çiçekleri… yaşayamadan yitirdiğimiz tüm güzellikleri, fark edemeden göçüp gittiğimiz hayatın bu dev çirkin gerçekliğini sevmiyorum. Yaşamak için, şükretmek için ne çok sebebimiz var oysaki. Örneğin sevilmeyi bekleyen evsiz bir kedinin başını okşamak gibi kuşlar için her sabah pencerenin önüne ekmek kırıntıları bırakmak gibi çünkü orası umudun tarlası. Kimi kimsesi kalmamış yaşlı bir teyzenin kapısını tık tıklayıp duasını, öğütlerini almak derdini paylaşmak gibi. Baksanıza şu çivisi çıkmış dünyada, bunca çirkinlik, kötülük, savaş ve ölüm haberleri arasında hayatı yaşanılır hale getirmek için ne çok sebebimiz varmış meğer öyle dimi bre dostlarım. Evvela sevmek için… hem ne diyordu üstad Zarifoğlu:

İnsan sevmeli:
Bazen bir insanı, yahut da bir ağacı ya da kanadı kırık bir kuşu.
Zaten sevmezse insan, insan mı olur? demiş ve üstüne söylenecek söz bırakmamış hal böyle olunca gerisi lafı güzaftır demekten alıkoyamıyorum kendimi.

Not: Sevmemiz çokça sevmemiz, anı yaşamamız, uzakta değil yanı başımızda duran güzellikleri fark etmemiz, olabildiğince kendimiz olup hüviyetimizi ve izzetinefisimizi korumamız temennisiyle esen kalın efendim.

Kimler Beğendi?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir