yalnızlık mı? bana pek yakıştı annem..

Please log in or register to like posts.

senelerdir bekler durursun, doğru kişiyi. Senelerdir beklersin. Şimdiye kadar beklemişsin ya zaten, arada gelen gidene açmazsın gönül kapını. Kimseler çözemezki içini.

O güçlü kadının altında aslında kurılgan narin bir kadının olduğunu..

aniden biri gelir işte. Gelişinde bi için titrer. Acaba dersin, acaba o’mudur ki seni bu sana pek yakışan yalnızlıkdan kurtaracak olan.

Yavaş yavaş o dışındaki kabuklarını kırmaya başlar, gönül kapının açılmasına bir kabuk kalmıştır oysaki sadece..

ve bir anda, neye uğradığını bilmeden binlerce kabuk örülmüş tekrardan o kapının üzerine.

Dünle bugün hiç bir olur mu? Bir insan hiç dünden bugüne bukadar değişir mi?

Ya da hep aynıydı da, benim mi gözlerim görmek istemedi? Dünden bugüne mi açıldı ki gözlerim?

Hayal kırıklığına uğramakdan yoruldu artık gönlüm..

tamamen çekildim kabuklarımın içine. Öncekinden daha da çok kabuklar sardı artık etrafımı. Ne kadar çok kuşanırsam o kadar çok korurlar beni, öyle değil mi annem?

yalnızlık işte, yine pek bi yakıştı bana..

dünden bugüne yine biraz daha büyüdüm annem.

Bir yerlerde vardır herhalde beni anlayacak olan, yadırgamayan, yargılamayan, hatalarımla, geleceğimle, beni benimliğim ile kabul edecek olan.

ama ben artık yoruldum annem, güçlü görünmekten, sürekli her şeyin tek başına üstesinden gelmekten yoruldum annem. Ama bi o kadar da hayal kırıklığına uğramaktan, yine sokağın ucunda tek başına bırakılıp terk edenlerin arkasından izlemekten de yoruldum..

yalnızlığı yakıştırdılar hep bana, kala kaldım böyle yapayalnız yine..

bu gönül kapılarım sonsuza dek kapanacak diye çok korkuyorum annem.

bu yalnızlığın yakışması artık onu gösteriyor gibi adeta..

yakışmasa ya bana yalnızlık pek? Bir sıcak omuz eşlik etse geri kalan hayatıma? Sıcak bir bakış, gönlümün en derinliklerime kadar görebilen bir bakış ..

 

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir