BABACIM, anlıyorum seni, kızıyorsun bana, ama ömrümün tamamını solculardan nefret ederek geçirmek istemiyorum. Biliyorum, tamam haklısın, bunun sorumlusu sen değilsin. Üst katımızda oturmasına rağmen ayda bir kez gördüğüm rahmetli amcamın büyük oğlunun tavsiyesiyle tercih ettiğim lisedeki öğretmen kadrosu ve sevimsiz öğrenciler.
İlk adım attığımda; sevmek, kendini adamak, vazgeçememek, aşk, NEFRET, heyecan, sinir ve daha birçok duygunun içerisinden ilk nefreti gördüm, yaşadım, bıktım, nefret etmekten/edilmekten nefret ettim.
Davasında samimi bu vatanın evladı denizin filistinin özgürlüğü için filistinde mücadele ettiğini, kübadaki devrimde ön plana çıkan chenin doktor olduğunu veyahut arjantinde doğan ispanyol biri olduğunu öğrenmeye bile tahammülüm yoktu.
Oradan tahliye kararımı bir diploma ile aldıktan sonra, artık ön yargısız yaklaşıyordum. Bende solcu olabilirdim. Bu olağan bir şeydi. Komünist demek artık sadece bir hakaret değildi benim için. Solcular kötü insanlar değillerdi. Meğer Mustafa Kemal onların ilahı değil ilham kaynağıymış. İslamiyete yapılan eleştirilerin sahici olmayan muhafazakar insanlar üzerinden yapılan eleştirinin anlamsız ve haksız olduğunu dair verdiğim mücadeleyi, en iyi, solculuğun solcular üzerinden nitelendirmemem gerektiğini anladığım zaman başlatmıştım.
Evet, inançlar ve değerler hususunda ideolojilerin kısıtlanmaması gerektiğini düşünüyorum. İnançlarımıza karşı tezatlık bulundurmayan her ideolojiyi savunabiliriz. İdeolojileri bireylere ve liderlere göre ele almamalıyız. Bunun ötekileştirmesini acı bir tecrübe ile ergin olmaya ilk adım attığımda öğrenmiştim. Ve inanın hakikaten hiç hoş değildi.
EY ÜLKÜCÜ KARDEŞİM
EY SOLCU KARDEŞİM
EY ALPEREN KARDEŞİM
EY MÜCAHİD KARDEŞİM
EY SAĞCI KARDEŞİM
EY LİBERAL KARDEŞİM
EY KOMÜNİST
EY SOSYALİST
EY…
Her ne ideolojide olursanız olun, ADAM olun, davanızın hakiki yolcusu olun.
Turkish