ÖNCE KANATLARIMDAN VURDULAR!
Yavrum,karnımın içi,sen ki beni,içindem can çıkarma izin veren Tanrı’ya inandıran İlahi varlık.Sen Gün gece de olsa evimize Güneş’i sığdıran,her “annem “dediğinde karnımda kelebekler uçuran,Sen ki o küçücük bedeniyle annesini sarıp,sarmalayarak koynunda uyutanım..
Sen annenin rahmine düştüğünden beri sevgilim;
Beni vicdanımla,aklımla,bedenimle,kadınlığımla,özgürlüğümle,karnımızın tokluğuyla,başımızı soktuğumuz yuvamızla ve en son senin kaybınla öyle büyük büyük sınadılar ki yavrum…Ben ki senin yeryüzündeki tek rehberin Annen!Sırf seninle kan bağları var diye evimizdeki bu huzuru bile büyük bedeller karşılığında sattılar bize…Bütün sessizliğim,tahammülüm sırf sana olan saygımdan Adam!Büyüyünce ayırırsın sen nasılsa etliyi de sütlüyü de…
Karnımın içi;ben sana gebeyken derdim ki;Bende anne olucam,benimde ellerim cennet kokacak…
Sen doğdun ve bana dediler ki “Bir Bebek doğduğunda bir anne doğarmış”..
Çok sonra anladım yavrum sen doğunca beni ilk önce kanatlarımdan vurmuşlar!!!Ben Tanrı’nın bana verdiği bu armağana kendimi kaptırmış anlayamamışım nasılda içten içe kanadığımı.Taki ilk tehlikeyi hissedip seni kanatlarımın altına alıp da Uçmaya çalıştığımda beceremeyip yere çakıldığımda anladım artık!Yavrum yarın öbür gün sorma bana yarım aklımın sebebini ben ilk o zaman kaybettim işte vicdanımla,aklımın yarısını…Sonradan anladım ki vakti zamanında en çok da uçuşuma,özgürlüğüme aşık olan o Adam,yani ilk baban vurmuş sol kanadımdan!!!
“Bir Bebek doğduğunda bir anne doğarmış” dediler ya hani bana…
Sol kanadım kırıldıktan çok sonra anladım beni vurdular..Sıcağı sıcağına hissetmiyorsun evlat,onuda çok geç anladım.
Evladım diye sarılan ama hiç bir yarayı sarmadığı gibi kabuk bağlayanları da oyun oynar gibi kanatıp duran,her tökezlediğimde elini uzatıp yardım eden ama ne Zaman iyileşip uçmaya kalksam acımadan en sert silahıyla her defasında en yaralı yerimden vuran kadın var ya oğlum…O kadın işte sana düşünmeden Canını verecek kadar aşık annen…Hani ben ki annesinin ilk göz ağrısı,en terbiyelisi evlatlarının,hani şu yaşlanınca bana Bi o bakar dediği evlat…Aşkla bağlı olduğu torunu doğuran kadın kendi doğurduğu kadın ben !!! Her uçmaya kalkışımda kanadımı kırmış da çok sonra çıktı acısı…Şimdi artık ayağının dibindeyim…Kendince Mutlu işte,torununu doğuran kendi doğurduğu kadını kafese kapattı…
Uzunca bir süre tekrar uçmaya çalıştı annen yavrum,her yerim yara bere olsa da, arada aklım gidip gelse de direndim,her kalkışımda bir öncekinin acısı yüzünden daha çok yandı Canım.Zamanla baktım ki vicdanımın kalan yarısı,iç huzurumu,bıcır bıcır konuşan dilimi,kalbimin aşka bakan yüzünü kaybetmişim,Cennet kokan ellere de inanmıyorum artık ve en acısı da Tanrı’nın içine ruh üflediği tüm canlılara olan güvenimi,inancımı,saflığımı kaybettim…
Zaman en iyi ilaç derler,sana da söyleyeceklerdir büyüdüğünde .inanma sakın Yalan!Zaman ne unutturur ne iyileştirir seni.Sadece alışırsın,bıçak zoruyla kabullendirir sana her şeyi o kadar…
Hayat bana öğretti ki karnımın içi;
Artık eskisi kadar genç ve çesaretli değilim yavrum.Hayal kurmak yerine önümüzdeki 10 yılın net planını yapıyorum mesela.En önemlisi o yaralı kanatlarımın Altında büyüyen bir sen varken eskisinden de güçlü olmak gerek.Anladım ki sen bu kadar küçükken yara almadan da uçmak mümkün değil…
Artık sabredip seni kanatlandırmak gerek…Bu yürek seni büyütebilmek için kimseye boyun eğmediğinde ve Sen kanatlanıp da tek başına, kimseye boyun eğmeden istediğin gökyüzüne uçabildiğin zaman iyileşir bu kanatlar ancak…
Turkish