Aramak Aşkı

Aşkın varoluş hikayesini dinlemiştim,
O zamana kadar kabullenmemişti ruhum,
Bir var bir yok dünyasının masalı zannetmiştim
Niye ondan sonra,
İnandım,kabul ettim aşkı,

Bu kadar güzelken aşk
Geçici heveslere aşk denmesini kaldıramaz oldum
Bir hakikate yakışmazdı
Üzerinde kimse taşıyamamıştı
Öyle sıradan,bağnaz olamazdı.

Aradım.
Elele sokaklarda değildi
Cafelerde sadece insan doluydu
Dokunulmamış hiçbir kalp kalmamıştı
Yeryüzüne ilham olan aşk yoktu

Düşledim bir zaman
Kitapların yazdığı başlangıçlar gibi olmalıydı
Masumiyet lazımdı

Dinledim
Çocukların anne nidalarında hissettim
Ağaçların ihtişamında
Kuşların cıvıltılarına karışan tatlı sayıklayışlarında

Bende denedim
Kalbime ezberletircesine
Her atışta yüz kere zikretsin diye
Aklımdan çıkardı
Kulaklarım birgün duymazdı
Gözlerim görmezdi
Düşlerim,kalbim attıkça aşkı

Kalbim aşka emanet

Şimdi beklenen bir vuslat var…

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.