BABAMA İTHAFEN

BABAMA İTHAFEN
Anladım!
Doğduğum andan itibaren ölüme doğru yol aldığımı
Varlıktan yokluğa evirilişimi
Çınarların sessizce devrilişinde anladım
Mesafenin ve engellerin çaresizliği pekiştirdiğini
Gitmek istememe rağmen, kalmak mecburiyetinde olduğumda anladım
Sahip olduğum onca şeyin senin yokluğunda hiçbir anlam ifade etmediğini
Canın, bir kuş olup beden kafesinden uçup gittiğinde anladım…
Neydi senden bana kalan hatıralar diye düşünürken
Nefes alışının, öksürüğünün, varlığının bir nimet olduğunu
Radyonun, kaleminin, kitabının, tesbihinin, dokunduğun birçok şeyin
Geride öylece sensiz, yetim kaldığında
Anladım!
Sağlığında inşa ettiğin, hayra vesile olan birçok şeyi
Sana veda eden birçok yürekten ve gözden anladım
Baki olanın iyilik olduğunu; iyiliğe çığır açısından anladım
Merhametin, sevginin, tatlı dilin ne çok güzelliği ortaya çıkardığını
Sana hayırla dua eden ellerden ve dillerden anladım
Sükûneti sağlayarak sessizce veda ederken
Duruşundaki kararlılığı ve cesareti
Tutumundaki sevgiyi, adaleti, hoşgörüyü, inceliği adım adım gözlemledim
Okumak ve okutmaya yönelik çabanın son anlarda bile sürdüğünü
Kur’an’ın ilk emri olan ‘Oku!’yu ; ‘beni okuyun yavrularım’ sözünde yeniden anladım…
Sana olan her özlemimde ne yapmam gerektiğini
Duaları bize bir bir ezberletişini hatırlayınca anladım.
Hangi yaşta olursa olsun babayı kaybedince yetim kalacağımı
Uyuyunca ve uyanınca geçmeyen bir acı olduğunu
Ceketini her zamanki yerine astığımda anladım…
Sılayı rahimim, ömrüm saydığım babam
Seninle birlikte bu hayat yolculuğunu aynı şekilde devam ettireceğimi
Sana olan sevgimi yüreğime gömdüğümde anladım.
12.06.2020
Durdu AKDEMİR İNCE/Asudebahar@