Uğur böcekleri uğramıyor artık düşlerime.
Baharlar müjdelerle gelirdi eskiden,
Şimdi tebessümü bile yüz bahçemde açmıyor.
Kuş sesleri gelmiyor…
Acaba onlarda mı beni terk etti.
Güneş neden bana bozuk çalıyor, üşüyorum!
Oysa ben onu hiç balçıkla sıvamadım.
Papatya yapraklarını koparsam, gerçekten doğruyu söyler mi?
Acaba yüreğimin olup bitenden haberi var mı?
Yoksa kendi acısıyla mı kavruluyor…
Ortalık neden bu kadar sessiz…
Adımla seslenen varda ben mi duymuyorum.
Yoksa henüz bir ad koyulmadı mı yalnızlığıma…
Düşünüyorum da hiç bu kadar kimsesiz kalmamıştım.
Camii avlusuna bırakılan çocuk gibiyim.
Bir el başımı okşasa, kölesi olmaya razıyım…
Turkish
Kaleminize sağlık. Muhteşem
Teşekkür ederim. 🙂