Penceremin kenarındayım yine.Burada ne aradığım konusunda hiçbir fikrim yok.
..
Varsın tuzla buz olsun dünya ! Umurumda mı.. Sonumuz gelsin çok mu zor ?
Aldığım nefes boşluğa karışmaktan başka bir işe yaramıyor doğrusu,çok mu olumsuz düşünüyorum inan bilmiyorum..
Rüzgarla birlikte savrulan yapraklar bile daha umutlu benden,gelecek yaza bir kez daha yeşillenecekler yeniden doğacaklar.. Bazen onları bile kıskanıyorum sanırım.
Şu önümde saatlerdir güle oynayan çocuklar, kuş kadar akıllarıyla benden daha umutlulardır, eminim.
Ruhum daralıyor durduramıyorum içimdeki fırtınaları.
Üşütüyor yorgunluktan biçare olmuş bedenimi,Yazın ortasında kim ısıtabilir ki beni..?
Görmüyorsun değil mi ? Hiç bilmiyorsun. Ah o yalandan gülüşlerimi bile fark edemiyorsun..
Ellerinle gözlerini sıkıca kapatıyorsun tek ışık bile görmek istemiyorsun, oyununa sadık olan kör ebe oynayan çocuklar gibi.. Tek ışık bile göremiyorsun!
Damarlarımda dolaşan kanıma kadar indi yokluğun, ‘varsan da yoksun artık.’
Simsiyah bir bulut düştü gökyüzüne, yavaş yavaş geliyor üzerime.
Etraf karardı, rüzgar esiyor yağmur yağacak sanırım.. O yağan yağmurun her damlasında seni arayacağım ben yine..
Aah ! Bir damla düştü bile yüreğime..
Susarsam öleceksin.
Ahım şahım cümleler etmeye hiç gerek yok.
Ben, susuyorum..
Turkish
Yazınız derin ve bir o kadar da anlamlı..
Arşivimde alt sıralarda kalmış bir yazıydı. Paylaşmak istedim. Beğendiğinize memnun oldum.
super
Teşekkür ederim 🙂