Kadın, pencerenin önünde duruyordu. Yedinci kattan aşağı bakıyordu. Gözünde büyüttüğü ve her daim ürkerek yaklaştığı insanlar ne kadar da küçüktü şimdi. Karınca misali, dolanmaktaydı ayaklarının dibinde hepsi. Hafiflemiş hissetti kadın kendini birden, her şeyden uzak olmak iyi gelmişti O’na. Ama dönmesi gerekiyordu o gereksiz topluluğun arasına, hayat devam ediyordu ve insanlar da onun bir parçasıydı. Yüreği sıkıştı yine kadının. Elini istemsizce karnına götürdü. Evet, hamileydi. Bir kızı olacaktı kadının. Sevdiği adamı ise, korkunç bir kazada kaybetmişti. Daha doğrusu, kocası elinden alınmıştı. Kendini bilmez, fazla özgüvenli, sarhoş bir çocuk almıştı O’nu elinden. Aile, arkası sağlam olanlardandı. Çocuk biraz içeride yattıktan sonra çıkmıştı. Ama kadının umrunda değildi. O’nun olan alınmıştı, gerisi hiç önemli değildi. Gözünde biriken yaşı sildi kadın, koltuğun üstüne attığı ceketini, giydi ve yavaşça dışarı çıktı. Asansöre bindi ve sıfıra bastı. Herbir katta yüreği daha da sıkıştı. Geleceği düşünmek için daha erken diyemeyeceğimiz bir zamandaydık. Korkunç 2000’ler.
Bebeğini aldırmayı düşünmüştü aslında. Çünkü yıl 2019, zamansa; tarihte asla yeri olmayan, beter, iğrenç bir zamandı. Kendisi hiç şiddet görmemişti ama şiddete yakından şahit olmuştu. En yakın arkadaşı, o canavardan neredeyse her gün dayak yerdi. Arkadaşının her zaman yanındaydı, hatta kocasını polise bile şikayet etmişti ama… Karı koca idi onlar, olurdu böyle şeyler, arkadaşı kocasını seviyordu. O,O’nun karısıydı… falan filan. Dayak belki en hafifiydi kadın için, kızını koruyabilirdi. Peki ya pedofili? Her zaman yanında olamazdı kızının ve bu iğrenç yaratıklar kadın yanında değilken kızına zarar verebilirdi. O’nu öldürebilirlerdi, belki daha kötüsünü yaparlardı. İçi daha da sıkıldı kadının. Zemin kata geldiğinde indi asansörden. Dış kapıyı açtı, merdivenlerden indi ve o anda duydu o sesi. Duvarın dibinde, yaralar içinde, küçücük bir kedi. Kim yapardı böyle bir şeyi? Dokunamadı ona, canını yakmaktan korktu kadın. Hemen bir veteriner aradı, veterinerin ise sorduğu tek bir soru vardı; masraflarını üstlenecek misiniz? Onun dışında, tabi hemen geliyordu. O kediyi bırakmadı kadın, sahiplendi. Kedi büyüdü, kadının kızı doğdu. Adını ‘Hayat’ koydu. Hayat, hayat ile yıllanacaktı. Kadının gözü hep kızının üstünde, Hayat ise koruyucu bir çembere sahip olduğunu bilerek ve yaşamı kucaklayarak, tüm kötülüklere rağmen iyiliğin var olduğunu unutmayarak, siyahın içinde beyazı görmeye çalışarak, büyümeye devam etti.
Turkish