bir zaman ağladım işte.

0

Saatler sabahı gösteriyor

bir gece daha bitiyor

gözlerim yine seni arıyor

sesini bile sobeleyemiyorum
ruhun sinmiş karlara
                            gözyaşım yakıyor senliğimi
gökyüzü kızıllığını beyaza bürüyor yokluğunda
harflerin dünyasında zarifçe bir sevgi büyümüş
taa derinden
ne metrobüsten uzanabiliyorum yanına ne de şimdiki zamanla
uyuyan prenses kalp avucumda kilitli
sabrı taşan ırmaklara yuvarlanıyorum sonuna duayla sarılan
bir nasip çalsa gök kubbeden
çocuklarımıza masal anlattığımız gelecek zamanda tutsak olsak
bir umut çıksa yarına kötülüğü kalmayan
bir de dilimiz var
                       sözü maneviyat eyleyen
                                                    hayırlısıyla kavuşsak sevdaya
Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.