Herkesin hayatında korkuları vardır. Hiç derdi tasası yokmuş gibi gözükenlerinde büyük çukurları vardır içlerinde kimseye anlatamadıkları ,korkuları,endişeleri,göz yaşları hep o çukurun içinde sakılıdır. Siz onları dertsiz tasasız zannedersiniz ama onlar içindekileri tek başınayken anlatır ve dinler tek başınayken ağlarlar ve sizin hanınızda gülerler. Hayat boyu takma zorunlulukları olan maskeleri vardır onların hep gülerler.
En yakınımdı annem babam ve en uzağımdı onlar
En soğuk,en karanlık tarafımdaydılar yanımdaydılar hatta en yakınımdılar
Ama beni tanımıyorlardı,beni göz yaşımın anlamını anlayamayacak kadar
Bile tanımıyorlardı….
İçimdeki yangının tek sebebi yalnızlıktır derdimi duvarlara anlatıp derman
Bulamadığımdandır. Ve her gece kimse görmesin diye yorganımın altına saklanıp
Ağlamam eksikliğimdir.
Hayat boyumudur bilmem ama ben bu maskelerden sıkıldım..
Herkese güven verip güvenememekten sıkıldım mesela,herkesin derdini dinleyip sıra bana gelince çok mutluymuşum gibi davranmaktanla sıkıldım içimdeki boşluğun içinde her an kaybolmaktan yoruldum ve en acısı beni anlayanın olmamamsı….
Ben kimsenin yanında ağlamak istemem ama bazen göz yaşlarım izin vermez güçlü görünmeme salarım hemen kendimi ben hep yalnızken ağlarım derdimide hep duvarlara anlatırım onlar benim en iyi dostum…
Turkish