Severiz hayal etmeyi.Eğer ettiğimiz hayal birisiyle paylaşmayı düşündüğümüz bir hayatsa ve o hayale sıkı sıkıya bağlandıysak daha da bi severiz.
Mutluluğumuz hayallerimize yansır.Hep iyiyi çok iyiyi hayal ederiz ve bu hayallerimizi anlatırız karşımızdakine,sözler veririz birbirimize.O hayaller gerçekleşecekmiş gibi yaşarız ama her geçen gün hayallerden bir parçanın koptuğunu görürüz.Sonbaharda yaprak döken bir ağaç gibi. Ağaç yeniden yeşerebilir ama bir hayalin parçasını yerine koymak o kadar basit değildir.Çünkü o kopan parça saf duyguların eseridir ve o anki şartlarda hayal edilmiştir.Günler geçer ve o masum hayallerden eser kalmaz.Verilen sözler unutulmuştur.Ve birden hayatın hiçbir şey olmamış gibi devam eden akışıyla karşılaşırız. O kurduğumuz,sıkı sıkıya bağlandığımız hayalin aslında hayatın akışında olmadığını anlarız.
Ama hiçbir zaman vazgeçmeyiz ve sürekli hayaller kurarız.Belki bir gün gerçekleşir ümidiyle…
Turkish