Kimimiz ufacık bir oyuncak ister; alınmadı diye üzülür, ağlar.Kimimiz hayallerinin suya düştüğüne üzülür.Kimimizse tutunacak hayalleri olmadığına. Bazen mutlu oluruz bazen mutsuz.Ama biz mutluluğun kıymetini bilmeyen mutsuz insanlarız. Bazen şükretmesini bilmeyiz.Bazense yaşadığımız hayatın bir sınav olduğunu unuturuz.Bu yüzden mutsuzuz belkide.Daha çok şükredip daha az tasalanırsak bizde mutlu olabiliriz sanırım. POLYANNACILIK oynasak? Olur mu ? Hayatın her daim pozitif yönlerini ele alsak? Bu da biraz saçma gibi sanki. Mutluluğun değerini de mutsuzluk olunca anlarız. Yani bizler başımıza kötü bir şey gelmeden o anın kıymetini bilmiyoruz.Belki de insanoğlunun huyudur bu.Herkes böyle mi? Yoksa sadece gördüklerim mi?