Buradayız…
Nefes alıyor ve yaşıyoruz. İnsan olmayı deneyimliyoruz. Hepimiz için mutlak gerçekle bezeliyiz. Bu mutlak gerçeği biliyor ve her gün, her gün onu unutuyoruz.
Özellikle gençlerin başına gelirse kaçınılmaz mutlak gerçek, şöyle bir sarsılıyoruz. Varsa sosyal medya hesaplarına bakıyor, fotoğraflarına, paylaşımlarına göz gezdiriyor ve, o artık yok, diye mırıldanıyoruz. Tefekküre dalarsak eğer, titriyor ve ben de her an ölümle tanışabilirim , diyoruz.
Sonra…
Sonra hayatın hay huyu içinde kayboluyoruz ve mutlak gerçeği bir kez daha unutuyoruz.
Oysa ölümü ele almak, onu her gün düşünebilmek en elzem tefekkür anlarından biridir.
Dünya, kelimesi Farsçadır ve YALAN anlamındadır. Hani bu aralar meşhur bir cümle var, bazı kelimeler çok güzel, diye. Dünya kelimesi de çok güzel. Anlamını öyle güzel sarıp sarmalamış ki…
Kavgalar, savaşlar, kinler, mutluluklar, başarılar, başarısızlıklar, hayaller, hayal kırıklıkları, günlük hayatın koşuşturması…
Dünya kelimesi ne de güzel: Yalan.
Gün içinde bir an da olsa, durup içe çekilmeli ve yalanın manası hakkında düşünmeli. Düşünmeli ki; sahnelediğimiz çok perdeli hayali oyunun bir manası olsun.
Buradayız…
İnsan olmayı deniyoruz. Başarıyor muyuz? Bu sorunun yanıtı her birimiz için değişken.
Denemeyi başarabilmek arzusu ile yanıp tutuşuyor muyuz?
İşte asıl mesele bu.
Turkish