Çığlıklarımı duymuyorsan yaşamam neye yarar?

Çığlıklarımı duymuyorsan yaşamam neye yarar?

Beni anladığını aşikâr eden cümlelerin arasındaki boşluktan düşsem sesimi kim duyar? Bitmeyen gecelerin ardındaki kısılan gözlerime uzunca kim dalar? Zaten ölmüşsem ahım kimin içini yakar? Bilmem, gülüşüm hangi baharda açar, umudumun boynu hangi balkondan sarkar? Yalnızlığım, içimde körelip sönen bir gaz lambası. Sessizliğim, yaşadığım hayata usulca bir başkaldırı. Karanlığın dikenli eli tenimde gezinirken, gecenin buğusu canımda bin bir parça yara. Ezbere bilmek, ezbere yaşamak, belki biraz ağlamak. Sonra yağmur sokak lambasının gölgesi altında, içini titreten, tüylerini dirilten acı bir hüzün. Süresini bilmediğim bir gürültü, nedenini kendime izah edemediğim bir ıslanış ve ardından kaçmakla kurtulabileceğimi düşündüğüm safça bir yakarış. Direniyorum zamana, insanlığa inat. Habersiz, aniden gelişen, gelişmesinin muhtemel olduğunu bildiğim, bildiğimi kendime tarif edemediğim bir yalnızlık bu. Bu, sevmek gibi, üşümek gibi, insanın kendisine şahitlik etmesi gibi, yaşamak gibi…  Bu, sabahın serin esintisinde ölmek gibi belki.

Çığlıklarımı duymuyorsan ölmem neye yarar?