Belki de Umay’ın Kazım’ı gördüğünde dilinden dökülenler kadardı her şey.. ” Bir gün yol da yürüyordum bir
şarkı duydum , bu kadar .. ” Bu kadardı gönülden dile dökülenler ama ya sol yanından geçenler?
Yüreğin acır , yüreğin kavrulur , yüreğin yanar alev alev .. Kova kova sular etki etmez o ateşi söndürmeye
küller , acı olup tekrar alevlendirir ateşi.. Tam bitti derken tekrar başa sarar her şey.. Yok olmak isterken
daha da netleştirir acılar seni. saklanacak bir çınar ararsın çoğu zaman ama sen yok olmak isterken sanki
bütün çınarlar yok olmuştur.. nefes nefese koşarken ayağın yalpalıyaverir düşmek istersin sahi düşmek istemek
güçsüzlük müdür ? Belki güçsüz görünmek için değilde çınarların olmayışıdır düşmek istemenin sebebi .
Kimse düşünmez mi ki bunu ?? Bizim gösterdiğimiz kadar mı her şey .. Neden sadece gözlerinin önündekini görmek isterler?
Hiç kimsenin mi bakmaya cesareti yok görünen perdenin arkasına bakmaya?.. Bu kadar zor olmamalı .. Güçlüsün diye seninle
övünürlerde bi kere güçlü olup perdeyi kaldırmaya cesaret edemezler…
16.12.2015
çarşamba
00.58
Turkish