Sıcak,hafif esintili bir güne uyandım
Zihnim akşamdan kalma,bulanık
Kafamın içinde bir düzine insan
Durmadan konuşmakta…
Kahvemi aldım,öyle camın önüne oturdum
Sabahları sevmem pek
Kahvaltı,
Hiç sevmem.
Gazeteyi aldım kucağıma,
haberlere bakıyorum
Arada bir de hala kimlerin
‘Ünlü hayatı’nı merak edip magazin okuduğunu düşünüyorum.
‘Ünlü isim kiminle nerede yakalandı?’
‘Ünlü yakışıklı hangi güzele kalbini kaptırdı?’
‘Kim kiminle sevişti?!
Bla bla bla bla…….
Televizyon izlemem pek
Evimde de yok zaten.
Her gün insanların ölümünü izlemekten
Ya da yalana alkış tutmalarından
Ya da birbirlerine girmelerinden
…….
Çok üzgünüm,
Uzun zamandır
Çok üzgünüm.
Yalnızlığıma üzgünüm
Yanlışlığımıza üzgünüm.
Ümitliyim de aynı zamanda
Ümit ettikçe üzgün
Üzüldükçe ümitliyim.
Bir çocuğun masumiyeti
Bir çiçeğin açışı
Bir kadının kahkahası
Bir erkeğin ağlayışı
Bunlar dünyayı güzel kılan şeyler.
Ben de ümitliyim o anlardan ötürü
Gündöndülerin güneşe baktığı gibi…
Bir gün belki,
Bir an belki,
Hayat yine döner eski düzenine.
Bir düzen,
Dünyanın olması gerektiği gibi.
Turkish