DÜŞ (şiir)

DÜŞ

Hiçbir yere ait olamayanların
bir kenti olmalıydı.
Hiçbir yere sığamayanların
yer tutacağı verimli toprak parçası.
Nefes alamayanların
kendilerine ait bir gökyüzü olmalıydı
ciğerlerini yaşama sevinciyle dolduracakları.
Yalnızca var oldukları için kutlanacakları
bir bahçesi olmalıydı en azından
ümitsizlerin.
Hiçbir yere ait olamayanlar
öyle bir kentte yer kaplamalılardı ki
var oluşlarından
kıvanç duymalıydılar
ve ümitleri
en yeşil ağacın
en sağlam dalındaki
en renkli meyve kadar
taze kalmalıydı.
Sınır çizgisi olmayan gökyüzü
göz bebeklerine dolmalıydı.
Ancak böyle yaşayabilirdi
hiçbir yere ait olamayacak kadar
nefessiz
ve
ümitsiz kalanlar…

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.