Gönül Şehrim

Yalnızlık özgürlük müydü yoksa kimsesizlik miydi?Bazen bir tercih bazen bir terkediliş…Ama hep sonunda kendine kalış.İnsan en çok yalnızken duyardı kendi sesini.İç savaşlarını,mücadelelerini,yıkılışlarını.Karar mekanizması yürekse eğer daha çok duyulurdu bu ses.İçten bangır bangır bağırsa da dıştan dingin bir denizdi.Çünkü o her şeyini içinde saklardı.Yürek bir denizdi.Kimi zaman kabarır kimi zaman usul usul akardı.Belki de bir rüzgardı.Bazen bir meltem bazen bir kasırga.Benim yüreğim ise bir şehir şimdi.Coşkun denizlerin,yıkık harabelerin olduğu fırtınalar şehri.Derinlikler ülkemin başkenti.Ve şehrim şimdi çok yorgun.