Gün geçtikçe hatırlanan her şey biraz daha unutulurmuş. Garip değil mi? Mesela acılarımız! Aslında düşününce olabilitesi yüksek bir varsayım.Bizler acılarımızı hatırlamak yerine hep mutlu olduğumuz anları tekrar yaşamak adına hatırlar dururuz.Acılarımız derinlere saklanır tepelemişçesine.
Beynimiz öyle bir organ ki tıpkı bir hard disk gibi ne varsa yedekliyor.Silmek bizim elimizde.Nasıl mı? İşte başladığım o ilk cümle ile.Bunu bir kitapta okudum ve denedim. Gerçekten o ana ait ne varsa silindi hafızamdan.Tabi bunu ben istedim unutmayı seçerek , karşımdaki insanı affederek…Evet aynen de öyle affederek…
Önce o istemediğimiz olayı hatırlayalım.Hatırladık mı? Peeekiii şimdi o anı şu an yaşıyormuş gibi anımsayın sahne aynı olsun her şey o andaki gibi. O anlar acı vermeye başlayacak belki ağlayacaksınız… Devamındaki yapacaklarınız artık kitabın (Neuroaşk) içeriğine girip rol çalmak olur o yüzden kitabı okumanızı tavsiye edebilirim ancak.İşte bu şekilde bir süreçle artık o anları unutmuş olacaksınız.Hatırladıkça yaşananlar silinmeye başlayacak.Biz bu şekilde yapmak yerine hep güzel anları hatırlayınca güzel anılar artık yerini acı hatıralara bırakarak hafızalarımız bizi formatlıyor. O zaman o ilk cümle gerçekliğini ortaya koyuyor.
Aşk diye acısını unutamadığımız o duygu da tıpkı böyle. Unutmayı deneyin ihanetleri , içinizde affedin.. Hatıralara bile gelemeyecek kadar silinsin o anlar, sadece güzel anlarını anlarınızı bırakın, hatırlamayın O sizinle kalsın; en azından adına Aşk denecek kadar değerli kalır içinizde…
Aşk , Sevgi ve Dua ile kalın…
Turkish