HAYAT PENCERESİ

Hangi pencereden bakıyoruz hayata?

Hepimizin hayatında “dipteyim” “daha kötüsü olamaz” “şimdi herşey bitti” dedigimiz anlar muhakkak oluyordur.

Uykularımızın kaçtığı,gözyaşlarımızın dinmediği,bu sefer sabah olmayacak,bu yara geçmeyecek diye umutsuzluğa kapıldığımız,Ayağa kalkarsak şayet,tekrar düşmekten korktuğumuz..

Ne kadar sabah olmayacak desekte,her seferinde sabah olmuştur.

Zaman geçer ve onsuz olmaz dediğimiz insanlar artık olmasada oluyor,kaybettiğimiz şeylerin yeri bir bir doluyordur.

Aslında vazgeçilmez diye birşey yoktur hayatta. Biz sadece fazla alışmış,fazla bağlanmış,belkide haddinden fazla sevmişizdir. Yoksa,kimse mükemmel değil ve kimse vazgeçilmez değildir.

En güzelide,hiç kimseye kaldıramayacaği bir yük verilmez şu dünyada. Sadece gücümüzün farkında değiliz.

İşte pencereler buradan ibarettir. Bedel penceresi.. Herkes yaşadıgı sorun karşısında bir pencere tercih eder.

Bazen ilk hamlede doğru seçebilecek kadar şanslı değilizdir. Bazen ise,doğru pencereyi bulabilmek için yanlış pencerelerden bakarız. Seçtiğimiz her yanlış pencerenin bedelini ödemek zorundayiz. Bu pencereler insanin kaderini belirler. Kaderimiz için baktığımız pencere yanlış dahi olsa ders çıkarmayi başarabilen,daha kolay ulaşıyor doğru pencereye.

Çünkü bazen tuttuğumuz eller,yanlış ellerdir. Bir ateşten kaçarken,yanlış eller bir ateşe daha atar insanı..

Şimdi akıllarımızda kalan o soru.. Nedir doğru pencere?

Doğru pencere,avuçlarımızın içindeki umutlardır. Haydi! Kaldıralım ellerimizi.. Daha yukarı..

Başka eller tutmaya ihtiyacımız yok bizim. Doğru pencere, avuçlarımızın içinde..

Hayatta O’ndan başka hiç kimseye ihtiyacımız olmadığı kadar güçlü olduğumuz bir pencereden bakalım!

Bir umudumuz olsun!

El açtığımız,boyun büktüğümüz,bizimle aynı kudrete sahip olan değil,bizden,herkesten,herşeyden daha kudretli biri olsun..

Unutmayalım!

“Her zorluğun ardında bir kolaylık vardır.” (İnşirah-5) buyurur yüce yaradan.. Ve unutmayalım O,ol derse olur..

Avuçlarımıza umut dolması duası ile…