Cama her dokunuşunda damlalar
Yeniden yükleniyordu gelmiş geçmiş tüm anlamlar
Silinmiyor yalnız, dağılıyordu uzayan ırmaklar gibi
Ve Islanınca sertleşen sayfalar gibi
Her hatırada yürekleniyordu boşa giden tüm laflar.
Kelime olmak bile kolay değildi
Her kafadan bir ses, itinayla yargılıyorken
Ve harflerin mahkemesinde adalet uzun olandan yana değildi
Lakin çizgilere bile anlam yükledi insanoğlu
Oysa bir nokta bitirebilirdi en afilli cümleleri.
Şimdi üzerlerini ıslatan onca damlalar
Bir medet yan yana gelebilmenin hayali için
Her yağmur yağdığında içimizde oluşan kitap okuma isteği
Kim bilir harflerin yağmura feryadıydı belki
Yeni anlamlar taşıyan bir gemiyi beklemek gibi.
Turkish