Asla çok sevme, ilk sen ölürsün.toparlayamazsın kalbinin parçalarını canın yanar da gülmek zorunda kalırsın düşmanlarına, kendine.. Asla çok sevme, ilk silen sen olursun anıları çitelersin de çıkmaz daha da kanar kabuk tutmayan yaralar.. Asla çok sevme, başkasını istersin acıyı unutmak için.. Ve asla hissetme onsuz günleri işte o gün içindeki denizi keşfedersin.. Gemileri harap limanı yalnız .. Yazmak istersin dökmek içini çünkü bilirsin etrafındakiler ben demiştim derler sadece yada seni tekrar ederler.. Müzikler dostun anılar kalemin olurda dökülür mısralara virgüller yaşların olur hissetmez kimse o izleri.. İç çekersin ;kalbindeki yara batar.. İyiyim dersin çünkü kendine yakalanmaktan korkarsın.. Oysa aşk dayanmak değil miydi? Dayanırsın aslında ama bilirsin işte zaman onsuzda ilerler acılar hep aynı kalır, insanlar gider, yollar izler değişmez bilirsin ya bir kez seven bir daha üşümez.










