İlhamım sen

Şiir sızım Kuşlara takılıyor ayaklarım. Ne zaman düşecek gibi olsam tâkâtimi zorlayıp ha gayret ayağa kalkıyorum.. Gerçi ben düşsemde şiire, mısraya düşüyorum… Hecede üşüyorum… Devrik öznelerin şâşâlı yüklemlerinde konaklayıp ayyûka çıkıyorum.. Bıkıyorum dememi bekleme sakın! Şiirden bıkan şairin ölümü yakın…
Şuursuz şiirler yazıyorum…Ne yazdığımı ben bile bilmiyorum..Sadece istiyorum ki şiire gömsünler beni..Üstüme karış karış imge atsınlar..Zaten derler ya “Şairler ölüdür”….şiir ise şairin ellerini kanatan gülüdür…O güllerin içinde can vermek istiyorum..İçimde kocaman bir şiir besliyorum.. Korkak kelimelerim yabancı kelimelerin arkasına saklanırken ebe olarak kendimi bir şiir saklanbacında buluyorum..Kendi hecemi sobeleyemiyorum..Tamda o esnada gecenin astarı yırtılıyor..Dökülüyor elime bereketli bir ilham..Yaza yaza bitiremiyorum..Çünkü biliyorum..Giderse tutamam..Giderse yazamam..Dizeler zedeleyince dirseklerimi aklıma ilkokul anılarım geliyor..Dirseklerimiz kapkara olurdu tahta sıralara dayamaktan..Hiçbir şey değişmedi..Şimdide kararıyor şiirler karalamaktan..
Tükenmez kalemim tükenmenin eşiğinde.Hani bir kaç kere nefesimle üfleyip yazdırmaya çalışsam mürekkebin fazlası elime yüzüme bulaşıyor..Şiire çalıyor ellerim karaya çalar gibi…Şiirlerime sözcük taşıyor uç uç böcekleri..Ne zaman pes edecek olsam devam diyor..Devam… Elim yüzüm şiire bulanıyor da bir ah etmiyorum.. Şiir benden gidiyor ben şiirden gitmiyorum.. Susmak zor yazmak ondan da….İstiyorum ki şiirin dibine kadar yolun var desinler bana.. Şimdi çal… Güftesi senden bestesi benden
Şimdi yaz..İlhamı senden yazması benden.

Şiirlerde asılı kalır parmak uçlarım
Ne zaman dara düşsem hep şiiri suçlarım