İNSAN YALNIZLIĞIN KÖLESİ OLUR

Sevmek isteriz, hem de delicesine…
Ama ne kadar seversek sevelim yalnızlık asla peşimizi bırakmaz!
Biz istediğimiz sürece…
Aşık olmak, unutmak, umursamamak, vazgeçmek belki de değişmek ister insan ama her defasında yalnızlık peşini asla bırakmaz. Çünkü insan yalnızlığının kölesi olur. Hiçbir şeyde ondan aldığı tadı alamaz. Hiç kimse onun gibi olamaz. Yalnızlık öyle yapışır ki insana kopamaz. Kopsa sanki için parçalanır, ayrılsan canın acır…

Kimse anlamaz sizi, en sevdiğiniz bile!Her şey acı vermeye başlar, onunlayken bile gülemez, gerçekten mutlu olamazsınız.Size tek iyi gelen şey yalnızlığınızdır.Uykuya dalmadan önce aklınızda o vardır.
Uykuya daldığınızda yine koynunuza o girer.
Sabah gözlerinizi ilk açtığınızda yine karşınızdadır.
Sanki bizden daha güçlüdür ya da biz öyle sanarız.
Her aklınıza geldiğinde adeta yakanıza yapışmış hesap sorar gibidir.
Ya da biz çok abartmışızdır bu yalnızlığı.

Sahi yalnızlık neydi?
Hiç düşündük mü gerçekten.
Yalnız mıyız, yoksa yalnızlığı mı tercih ediyoruz…
İşte tüm sorunların başladığı nokta tam olarak burası.
Günümüzde herkes yalnızlıktan şikayetçi.
Ama etrafınıza dikkatlice bakarsanız herkes yalnızlığı tercih ediyor.
Hatta ve hatta yalnızken daha mutlu olduğunu savunuyor.
Ve buna kendini öyle inandırıyor ki, etrafındakileri de kandırmayı başarıyor.
Tecrübeli ya da tecrübesiz herkes ona son derece hak veriyor.
Peki neden?
Gerçekten  neden bunu merak ediyorum…
Anlamak, anlaşılmak, dinlenmek, huzur, sevgi, şefkat, tebessüm, kahkaha böylece milyarlarca, trilyonlarca, katrilyonlarca süre gelip giden keyif aldığımız her şey işte!
Hatta; ayrılık, mutluluk, hüzün, sevinç her ne diye nitelendirmek isterseniz bunları hepsi bizim için…
Bunun  ne kadar farkındayız?
Aslıda çok iyi biliyoruz, gayette farkındayız bunların. Ama iş bunları icraata dökmeye geldiğinde gerçekten tüm samimiyetimle söylüyorum bende öyleyim, yapamıyoruz. Çünkü kendimizi öyle kandırmışız ki, bunlara öyle inandırılmışız ki bizi yalnızlıktan başka hiçbir şey mutlu edemiyor, gibi… Yalnızlık adeta acil çıkış kapımız olmuş. Bizlere en şefkatli davranan o, bizi en çok seven, mutluluğu onda buluyor gibi kendimizi inandırdığımız bir sürü saçmalık işte. Her insan muhtaçtır sevgiye… Ben yalnızken mutluyum demesin lütfen kimse bana, bu sadece kendimizi kandırmaktan başka bir şey değil.

Mutlu değilsiniz, mutlu sanıyorsunuz!
Sevin, tekrar ve tekrar deneyin hiçbir canlı hata yapmadan başarı merdivenleri tırmanamaz.
Yalnız olduğunuz müddetçe mutlaka bir yerlerde takılacaksınız veya yerinizde sayacaksınız.
Sevip, tecrübe edinerek bir yerlere gelicez, hepimiz…
Yazarın ‘’ insanlığı sevgi kurtaracak’’ sözü gibi.
Severken şunu da asla unutmayın. Ne kadar severseniz sevin, doğru kişi olduğuna inanmadığınız müddetçe ruhunuzu, bedeninizi ve kendinizi asla tam anlamıyla emanet etmeyin!
Aldanırsınız…
Çünkü insanlar yalan söyler.
Gerçekten doğru kişinin olduğuna inanmadan kanmayın.

Yalnızlık bizi yenemez.
Biz yalnızlığa düşkün olmadığımız müddetçe.
Hepimizin yalnızlığa karşı savaş açması için doğru zamana ve doğru insana ihtiyacı var.
Yeter ki biz çabalayalım, beklemeyelim, bir an önce harekete geçelim.
Seviyorsanız, gerçekten doğru kişi olduğuna inanıyorsanız cesaretinizi toplayın ve karşısına çıkın.
Yalnızlığınıza bir kılıç çekin.
Kolay olmuyor her zaman biliyorum ama benden iyi bildiğiniz gibi siz sustuğunuz sürece bir başkasına fırsat vermiş olacaksınız. Bu şansı onlara tanımayın!
Kaybeden her zaman siz olmayacaksınız emin olun!
Tekrar tekrar deneyin…
Doğru insan bir yerlerde bizi bekliyor.
Biz çabalamadığımız sürecede onun bize ulaşması zaman alacak…
Yerinizde saymayı bırakın ve harekete geçin.
Yalnızlığınıza karşı savaş açın!
Gelin beraber tüm yalnızların karşında duralım.
Sizleri bununla yüzleştirip üzmek istemedim, üzgünüm…
İnsanlığı bu duruma getirenler utansın!