Karanlık Bulutlar

Kimdi buralardaki yangına sebep?  Üstümüzdeki kara bulutların ağlamaması niyeydi? Acaba dedim, acaba ağlamamak değil de ağlayamamak mıydı koca ve karanlık bulutların acısı. Onların acısı biz insanlara da fazlasıyla  acıydı. Her ne kadar “Aşağıdaki yangını görmüyor musun, yağ artık da kurtulalım!” demek geçse de içimizden ona karşı susmamız niyeydi? Tek çaremiz olmasa da, en güzel ve kolay yollu çözüm kendisiydi ama karışmıyorduk işte, karışamıyorduk. Kıyamıyorduk belki de. İçimizde buluta karşı büyük bir sevda vardı. Kara buluta kara sevda… Belki de cayır cayır yanmayı onun sayesinde kalmaya tercih ediyorduk. ‘Onun desteğiyle yaşayacağıma öleyim’di bunun adı. O kadar çok istemiyorduk ki onu.
Bir kilit vardı kalbimizin bulut köşesinde. Göstermiyordu işte kendini, gösteremiyordu. Bu duygular kendini mi gizliyordu acaba yoksa onu kilitleyip giden mi olmuştu bilmiyorduk. Yangın hala devam ediyor, bulutlar arttıkça artıyor, artmasına rağmen yağmamakta  direniyordu. Bir imla kılavuzuna ihtiyaç vardı bulutu anlamaya yarayacak. Bir cevap anahtarı olmalıydı test kitaplarındaki gibi. Bu cevapsız sorular askıda kalmıştı basbaya.
Ve geç de olsa öğrendik bir gün, katı şeyler yanınca söndürmek için belki su dökmek işe yarardı ama bazı başka şeylerde yangına su dökülmezdi. Artık geç olmuştu ama bulmuştuk işte cevabımızı; biz bulutu seviyorduk, bulut bizi seviyordu. Zaten bulutun ağlamama nedeni de bizim iyiliğimizdi. İyiliğimiz için ateşimize yağmur dökmüyordu ki daha kötü olmasın.