Kelimeler

Kelimeler değildir çoğu zaman insanın canını acıtan. Kelimeyi söyleyen kişidir asıl kalbi kor alev misali yakıp kavuran. Kelimenin sahibi acımasızdır her daim. Kelimeleri bahane edip sizi can evinden vurmaktır asıl amacı. 
Tüm suçu kelimelere yıkmak büyük bir haksızlığa sebebiyet olurken yarısını da kelimeleri özenle dizayn edip karşısındakine sunan acımasız ustaya yıkmak daha doğru olacaktır esasen. Kelimelerin de önemi kalmaz olurdu bazı zamanlar bazı insanlar tarafından. Çoğu zaman da kelimeden çok kelimeyi söyleyen ağızda arayış oluyordu tüm suçluluk. Bu yüzden de iki ölç bir biç deyimi ağızlarda dolanıp durdu her seferinde. 
Anlayışsızlık diz boyu oldu zamanla. Kalıplaşmış bir şekilde ağızlara dolandı hayatları mahveden kelimeler. Kimileri dünya meselesi gibi ince eleyip sık dokudu ; kimileri de altında sebep aramaksızın boşverdi altında yatan ağır yüklü manaları. Kimileri  aldığı darbeleri belli etmemeksizin yüzüne sahte gülücük kondurdu ; kimileri aldığı darbenin şekillenmiş halini yüzüne projeksiyon misali yansıtmaktan hiç çekinmedi.
Kimileri tek kelimeyle mutlu olma sebebi arayabilirken kimileri ise dünyanın sonu gelecek ve makus talihe mahkum olacakmış gibi kelimelerden kaçabiliyordu. Kimilerinin yaralarını ustaca sarabilirken kiminin yarasını hunharca yıpratmaktan çekinmedi. Kimi kelimeler öyleydi ki usta bir elin kaleminden çıktığı an itibariyle hançer rolüne bürünüp alıcının kalbine saplayabilirdi zehirli mızrağını. 
Kelimelerin yıprattığı bir kalemim olsa  bile siz siz olun kelimelerle tüm ömrünüzü heba etmekten kaçının. Bir kelimenin nelere mâl olduğunu tahmin etmek kimi zamanlar zor olabilir ne yazık ki…