Bunu bir kere daha anladım ki sürekli kendimizi birilerine anlatmaya çalışıyoruz.Asıl yorgunluğumuz bundanmış meğer. Galiba en iyisi bu çabamızdan vazgeçip hep yaptığımız gibi öyleymiş gibi davranmak. Çünkü ne kadar çabalarsak çabalayalım insanlar kendi anlamak istedikleri gibi anlıyorlar. Bize kalan ise boşa giden çabamız,hayalkırıklığımız ve giderek azalan umudumuz. Dertli gecelerin de sabahı oluyor elbette o sabah nasıl oluyor bide onu sormak lazım. Hayattaki en büyük hırsızlık umutların çalınması bence.Ve bunu en sevdiklerimizden yeni tanıştığımız insanlara kadar herkes yapıyor. Şimdi bir düşünün bakalım sizin en büyük hırsızınız kim? Böyle böyle eksiliyoruz işte.Hayatımıza her giren bir parçamızdan alıp gidiyor.Bu yüzden her insan hayatımızda bir iz bırakır aslında.










