Ve İstanbul fısıldadı kulağıma..: “Bilir misin şuracığımda bir adam yaşar.Sürekli dolaşır üzerimde.Gıdıklanırım.(gülümsedi) Yürürde yürür.Bana bakar gülümser,içlenir ağlar.Gariptir hemen toparlanır.Hiç doya doya ağladığını görmedim.Ağaçlarıma yaklaşır,okşar,fotoğrafını çekip gider ardından ufak bir tebessüm bırakarak.Sahile uğrar.Bir yoğurt yer iştahlı iştahlı.Boğaza gelir bazı zamanlar sabaha doğru,şafak sökerken.İzler beni aşkla izler.Cebinden telefonunu çıkarır iki kare fotoğrafımı çeker.Sever beni..Gözleri üzerimde dolaşırken hoşnut olurum.Kahverengidir ama denizlerime deniz katar gibi bakar.Bir defasında yine penceresinde beni seyrederken sesinden huzur yayıldı…
“İstanbul’u sevmezse gönül aşkı ne anlar?”
Ben bu sesi duydum duyalı hep dalgalıyım.Vuruldum.İnsanlar bana hayran ben ona.Yığınla gelip beni seyrederler ‘aşk’ diye.İşte en çok bu yakar canımı.. aşk diye onu gösteremem.Dalgalanır durulurum.O başka şehirlere uçunca…….”
Boğazı düğümlendi,devamı gelmedi.Hıçkırıklara boğuldu..İzledim,izledim,izledim..
Turkish