Kuşlarda Reçel Sever

Saçma müzikler dinleyip sayfalarca yazıyorum.Uyumadan gecelerce. Cidden bak.Öyle sarılabilecek yastığımda yok artık. Neymiş efendim uyumanın hakkını veremi-yormuşum. B*ktan reklamlar izleyip mobilya mağazalarına gidiyorum.Nedensiz.Birbirine sarılan insanlardan nefret ediyorum.Oturup bir köşeye izliyorum.Sanırım kendimden başka sarılacak kimsem yok. Aslına bakarsan ondan da bıktım ya.Neyse ne diyorduk evet reçel unutturur tüm dertleri. Öyle diyorum çünkü öyle.Sarılmak gibi bir şey.Gecelerdir reçel yiyorum,anlamsız filmler izleyip gülmüyorum.Ben zaten hiç gülmem.Önümden geçen atlarımı anlatayım sana yoksa reçelden mi bahse devam edelim.Boş versene sen ne anlarsın reçelden! Aslında en iyi sen anlarsın reçelden! Nerede kalmıştık ha gözlerinden bahsediyorduk.Ne tatlı şeyler ki onlar yapışıp kalıyor gözlerim gözlerine. Reçel gibi bir şey sanırım.Sonra saçların sanırsın ‘Atlas(Dünyayı dengede tutan dev Yunan mitolojisi)”. Dünyayı dengede onlar tutuyor.Yazım çok çirkin,kurallara pek dikkat etmem. Affet sevgilim.

Sinemaya her gidişimde iki bilet almam anlamsız biliyorum.Sanırım daha rahat edebilmem için.Söz açılmışken sen ne güzel sarılırdın,sen ne güzel film izlerdin.Üzerine film izleyeni görmedim.Sonra kış geldi.Herkes kardan adamlara sarıldı.En iyi sen bilirsin kardan adamlarında kalbi vardı.Olmadı kuşlar bilir onlara sor.Hem kuşlarda sever reçeli.Hep sonra ben çok severim seni.Yalan yok seni özlemek ”reçelsiz” kalmak gibi…