Sizin hiç kendinizden büyük bir yalnızlığınız oldu mu? Sahip çıkmak zorunda hissettiniz mi kendinizi? Benim oldu. Kendimi boşverip, yalnızlığıma sahip çıktım. Çünkü kimsesizliğin ne demek oldugunu en iyi ben bilirdim.
Mesela bir ailem vardı. Sonra birden yok oldu. Bulutlardan asfalta çakılmıştım. Bir çok dostum vardı. Sonra birden yok oldu. Saçlarım simsiyahtı da bembeyaz oldu sanki. Sevdiğim vardı maviydi mesela, sonra birden mor oldu. Ben en çok mordan korkardım. Mor beni ağlatırdı. Hele ki maviyi kaybeden mor.
Eskiden dilimde olmayan, kağıdımda olurdu. Ama sanki kalemimi kırdılar, müebbet yedim. Suskundum. Suskunluk zorumluluğumdu. Oysa ne çok söyleyecegım vardı. Kahkalarım içimde kaldı. Yine de olsun hiç değilse gözyasım nefes alıyordu hala. Ama etraf o kadar mordu ki. Korkuyordum. Mordan baska kimse yoktu. Kimsesizlik bile bana sığınmıştı.
Bir elim yalnızlıkta, bir elim kimsesizlikte. Mavi yok. Mor var. Korkuyorum. Mordan çok korkuyorum.
Turkish