Mürekkep

Canım ne kadar acıyorsa o kadar üstüne gidiyordum acının. Bir nevi tuz basıyordum yarama. Ne kadar çok duyarsam o kadar alışıyordu benliğim. Can acısı yüreğime sinerken gözyaşlarımı tutamamak en büyük hüneriydi bu vakitlerin. Her cümlede hissetmek, her cümleyi işitircesine tekrar etmek bıçakla üstüne gitmekti acının. Ben bunu en iyi şekilde yapıyordum kendimce. Acıyı unutmak yoktu, bütün hücrelere ulaştırmak istercesine hissetmek vardı.