NE MUTLUYMUŞ SANA!

Ne kadar kolay senin için beni yargılamak…
Doğduğum gün aldığım ilk nefesin benim için ne kadar zor olduğunu bilmiyorsun bile. Ciğerlerimin büyük bir acıyla yarılırcasına açılması dün gibi aklımda hala!
Oysa sen sanıyorsun ki; benim için bu dünyaya gelmek ve bedenime sıkıştırdığım ruhuma yer açmak kolay oldu.
Ne çok yanılıyorsun sen…
Yürüdüğüm yolların bazen güneşli bazen soğuk ve ıslak hatta tipili olduğunu da bilmiyorsun değil mi?
Yol ayrımlarını göremedim, tabelaları okuyamadım bazen. Yanlış yollara sapmamın nedenlerini hiç merak etmedin değil mi?
Bazen kafam karıştı.Beni bu kadar kolay yargıladığına bakılacak olursa senin zihnin hep berraktı. Ne mutluymuş sana!
Yolculuğumun bazı anlarında da giydiğim ayakkabılar yanlıştı. Zaman zaman ayağıma vuran ayakkabılar yüzünden zar zor yürüdüm. Açılan yaralarımla mücadele ettim. Sanırım senin narin ve güzel ayaklarını hiç vurmamış ayakkabıların. Ne şanslıymışsın!
Sanırım yol arkadaşların da hep doğru insanlarmış. Hiç yarı yolda bırakan olmamış seni. Ne harikuleymis yolculuğun.
Simdi karşıma geçmiş beni yargılıyorsun ya, sen beni yargılarken ben senin ne şanslı olduğunu düşünüyorum.
Sen ne güzel ne kolay yargılıyorsun beni!