Bambaska insanlarin toplandigi bambaska dunya. Farkli diller ,ırklar , inançlar..
Kimi bebek kimi yaşlı kimisi ise her şeyi yapabilecek kadar genç.
Önce doğru olduğuna inandıklarımız sonra zamanla hayal kırıklıklarımız oluverir. Birini çok severiz mesela oldukça yürekten bir bakarız ki hiç olmasaymış hayatımızda belki çok daha mutlu olabilirmişiz. Öyle bir benliğim var ki bu cümleleri kurarken bile “iz” eki kullanıyorum. “Biz”.. Biz olmak..Bazen insan en çok biz olmak ister. Öylesine ihtiyaci olur ki birisine sarılmaya,yanında olduğunu hissetmeye belki omzunda ağlamaya bile. Yapayalnız hisseder tek arkadaşı gecesine eşlik eden yıldızlardır. Bir yıldız kayması vazgeçemediğimiz umudumuzdur bazen belirli şeylere işaret olarak algılamak isteriz. En çok yardımı olansa “dua”.. kimi insanlar bunun farkında olmasa da insan dogduğu andan itibaren bir şeylere inanma ihtiyaci hisseder din de buyüzden vardır. Önce anneye inanırız onu hissederiz sonra insanlara ve zamanla yalnız kaldığımızda içimizdeki boşluğu doldurmamıza yardımcı olan dua.. Daha dün hayalini kurduğum şeye kavuştum. Henüz çok başı. Ama dedim ya önemli olan inanmak ben inandım ve inşallah güzel şeyler olacak. Dualarınızda beni de unutmayın..










