özel insanlar edinmeliyiz

bugün…

Çok korktum aslında, mücadele etmem gereken insanlar vardı.

Zordu insanlar ama yolumu aydınlatan bir yoldaşım vardı.

Bana bugün, güven koklattı buram buram.

“Ben bu muydum?” diye, sordum kendime.

Ve cevap:

“Hiç kimseyim ben, hemde hiç kimse.”

Yolda taş görüyordum ben, o ise olabildiğince naif bakıyordu yüzüme.

Engelleri görmezden gelmek gerekirmiş, bazen.

Kendi sınırlarını yumuşatmak lazımmış.

Biliyordum ama zor, çok zor.

Bana yol gösterdi bugün.

Ne aydınlıkmış yürüdüğüm taşlı yollar hiç varmamışım farkına.

Saygılar yüreği özel insana.

“Olur mu hiç? Estağfurullah” deyişi geliyor kulağıma.

Ne hoş geldi benim nahoş ruhuma.

Bir teşekkürü borç bildim ona, kalp kazanmayı öğrendim bugün.

Kalbimi bıraktım zannederim.

Bende iken pek faydasını göremediğimden.

Boş kalmadı kalpler biriktirdim yanıbaşıma.

Dost, dost olmak lazım, naif bir insanla.

Kızmasında bile tevazu, azarında bile merhamet taşımalı,

dost en acı gerçekleri ne kadar tatlı söyledi öyle.

Mutluluktan gözlerim yaşardı bugün.

Bir kâr edinmek isteyen..

Güzel gören, güzel bakan, güzel dertler edinen insanlar kazansın kendine.

Sağlıcakla kalın, güzel sözlere yakışan, özel yürekler dilerim hepinize.

Etiketler:
Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.