Gelip geçen şu mevsimler insanın yaşamı gibidir. Bir baharla doğup, bir kışla yapraklarımızı döküyoruz. Kışın, çoğu zaman kabuğuna çekilmiş, kendimizi sakladığımız, rafa kaldırılmış bir kitap gibiyiz. Kendimize ertelenmiş bir program çiziyoruz. Bizler gibi ayaz havada caddeler, sokaklar da terkedilmiş bir evin ölüm sessizliğine bürünmesi gibi yapayalnızdır. Tamamen bu şekilde olmasak bile bu yönde olduğumuz aşikâr ama niyetimiz kışı kötülemek değil nihayetinde.
Özleyeceğiz elbette. Kar tanelerin göz kapaklarımıza değişini, sımsıcak ellerin bir arada oluşunu ve soğukta titremeye başladığımızda içtiğimiz sıcak çayın içimizi ısıtmasını, otobüste giderken buharlaşan camın ardındaki yollara gözlerimizin takılıp, hayallerde seyyah gibi gezdiğimizi elbette unutmayacağız. Kış öyle güzel bir ölümdür ki bahar gibi muazzam bir doğuma sebeptir. Bahar gelince beyaz gelinlik yerini rengârenk çiçeklere bırakıyor. Nazenin bir örtüyle sarılmış toprak kalkarak kâinatı selamlarken, saf ve temiz kokusunu ciğerlerimize çektiğimizde anlıyoruz; ölüm bir son değildir. Bir ölüm anca bu kadar güzel olabilirdi. Tırtıl misali hayatımız. Tırtıl öldüğünü zannederken hâlbuki kelebek olmak yeni bir doğum yeni bir başlangıçtı. Yolda giderken çiçeklerin, kuşların, kedilerin, köpeklerin gülümseyişlerini görebiliriz. Tenimizi yakan güneşe bakarken, sonsuz maviliğin herkesi içine aldığını, serin esen rüzgârın bizleri kucakladığını hissedebiliriz. O zaman bu bahar başka bir bahar olsun. Âlem bize tebessüm ederken biz niye çatık kaşlar arasında saklanalım ki? Bırakalım kaoslar ırak olsun, kötü sözlere kulak tıkayıp sadece derelerin çağlayışını, kuşların cıvıltısını, çocukların kahkahalarını dinleyelim. Kötü sözlere mahal vermeden dilimizi şiirle süsleyelim. Önyargılardan arınıp her şeyi ve herkesi kucaklayalım. Ayaklarımız korkudan kaçmasın, bırakalım çimenlerin üstünde dans etsin.
Sevelim.
Zaten her şey sevmekle başlamadı mı? O zaman işe sevmekle başlayalım. Bu bahar sevgi baharı olsun.
Lakin bundan önce kendinizi sevmeyi unutmayınız.
Turkish