Aslında herkes biraz yalnız. Kiminin sevdiği var, kiminin ailesi, vazgeçilmezi ve bazılarımızın zaafları…
İnsan yalnız doğar ve yalnız ölür. Sevdiğimizin yok olma ihtimali yalnızlığın çıkmazı, ailenin olmaması çaresizlik, çaresizlik=yalnızlık. Vaatlerimiz onlar bu durumda bulunmak istemeyenlerin kendilerine bulduğu meşgalelerden sadece birkaçı.
Yalnızlık zor değil yalnızlığın ağırlığını hissedene. Kiminle saatlerce konuşursan konuş kime içini dökersen dök unutma seni senden başka kimse toplayamaz. Misal ben gecenin en kara zamanında kendimle başbaşa kaldığım vakit kimseye soramadıklarımı kendime sorar kimseye veremediğim cevapları kendime veririm. İnsanın en saf en temiz duyguları kalbinde ve vicdanındadır. Her gece vakit bana kalınca kalbimle vicdanımla derin sohbete dalarım ve yine ben kimsenin bana söylemediği şeyleri söyler dinlerim. Kiminiz deli deyin bana kiminiz hak verin yaşadıklarıma ben gerçeklerimle böyle yüzleşirim her gecenin karanlığında…









