Mızrak oluyordu kirpiklerin gözyaşlarımın tanesine hesap sorarcasına. Sorgu sual istemez boşalır bardaktan yağmurun bıraktığı toprak kokusu. İnsanı yaralar mı jiletin keskin ucu kalemin ateşlediği kurşun kadar? Mavisine hasret elbiselerimin gökyüzü kuşağı.
Bir kadın bakıyordu pencerenin mahalleye açılan pervazından. Kadının benzi soluk, erkeğin kustuğu bira ölüsü kadar. Ölüler daha canlı canlıların anlayamadığı sevginin ölümsüzlüğünden. Artık kokmuyor cümlelerim baştan aşağı tebessüm parfümü.
Kaşlarının arasından süzülüp dudaklarına düşen gözbebeklerime sahip çık! İçerken bir çırpıda retinandan arta kalan aşk şarabını, bir kaşık da gönül bahçende ip atlayan yüreğimin masumane atışları.. Yazarken şiirimin silemediği kutsal isminin izlerini, en sevdiğim parçayı dudaklarınla kutsayıp da çarmıha gerdiğini.. Uyandığım en güzel yerinde hadım ettiğin düşlerimin gizini, tarak olup da göç ettiğim saç diplerinin çıkmaz sokağını..
Sahip çık ki gözlerime. İnan daha güzel bakamaz sana kimse. Sahip çık ki çocuğunu toprağa gömmesin kirpik anne. Bilirsin ki anlar çok ağlar, gözyaşlarımın yaşı kadar.
Turkish