hayat mücadeleden ibaret. ergenlikle birlikte problemler yaşamaya başlıyoruz ve problemleri aştıkça yeni bir problem geliyor başımıza. bir öncekinden daha zor olması tek farkı. ömür geçiyor bunlarla uğraşırken.
geleceğe dair umut besleyemiyorum zihnimde. eninde sonunda herkesleşiyoruz. herkesleştiğimizde mutluluğa ulaşacağımıza inanıyoruz belki de . umutsuz bir insan her şeye inanmak ister. tutunacak dal arar bir nevi. şuan on yedi yaşındayım. çevremdeki insanlar ‘daha on yedi yaşındasın bunları mı düşünüyorsun.’ diyorlar . bunları düşünmenin yaşı yoktur fakat insan merak ediyor doğrusu.Kaderi eğitim sisteminin eline kalmışken… hayat adil değil . eşit şartlarda doğmadık. ve insanlar ‘her şey senin elinde . çalışırsan başarırsın.’ gibi bir kaç kuru cümleyle üzerimize atıyor yaşamın acımasızlığını.
başımıza gelenlerin ve geleceklerin hepsi bizim elimizde diye düşünüyorum ben de artık. yani başarısızlığımın tek sorumlusu benken ve yaklaşık her şeyin sorumlusu ben tutulurken bu hayatta , benim iradem dışında gelişen tek şeyin aşk olduğuna kanaat getirmeye başladım. bu saçma hayatın tek anlamı aşk mıydı peki?açıkçası buna da inancım kalmadı çünkü kalbime vurduğum kilidi kırdığım andan itibaren istediği ilk kalbin peşine takılacak olan kalbim bir mukabele bulamayacak. ve ben de biliyorum ki kendimi suçlayacağım. yine sorumlusu ben olacağım.
bu nedenle sorumluluk gerektiren her şeyden kaçarak ve korkarak bu hayat denilen monotonluğun kısa sürmesini dileyerek , bir an önce bitmesini arzuladım.
Turkish