Dipsiz bir uçurumun tam tamına kenarındayım.Aklımda ki tek şey:adım atmak.Adım atarız atmasına da kafamı karıştıran iki seçenek var.O adımı uçuruma mı atacağım yoksa arkamı dönüp hayatıma devam mı edeceğim? Sanmayın bunları yazıyorum diye acayip melankoliğim. Değilim aslında ama kafam bir çorba gibi hem kaynıyor hem de bulanık.
He adım diyorduk… Sahi ne bu adım? Adım dediğimiz hayattaki kararlarımız mı yoksa? Yoksa gerçekten bacaklarımızla yaptığımız eylemden mi ibaret? Ooof kafam yine dopdolu. Seçimler üzerine kurulu hayatımıza binlerce kez teşekkürler. Yoksa ne heyecanı kalırdı yaşamanın… Neyse fokurdama sesleri geliyor. Ben kahvemi yapayım en iyisi…
Turkish