ŞEHİT (LER)

Son yıllarda nice şehitler verdik, söylenen rakamların dile dökülemeyecek kadar çok olduğu bir dönemden geçiyoruz.
Bunca acının evlere düştüğü bir dönemde millet olarak ne haldeyiz peki? ya da ne halde olmamız gerekti? bir şehidin üç şehidin on şehidin hesabını mı yapmaya başladık? şehitler verildiğinde sadece bir ah çekmekten öteye gitmeyen milli duygularımızı ne yaptık? verdiğimiz her şehitle birlikte onları da mı gömdük şu kara toprağa? bir canın o canın vatan beklerken canını cenk meydanlarında hiçe saydığını hem canını hem cananlarını bu topraklara feda ettiğini nasıl unutabildik? nasıl unutmaya devam edebiliyoruz? ya da pardon unutmamıştık değil mi haberlerde çıkan şehit haberlerine üzüldük, 10 dakika dahi geçmeden pkk severlerinin dizilerini izleyip görüşlerine de saygı duyduk diymi? “saygı duymak” kelimesini ne de çok yanlış anlamışız.Bu ülkenin kirli politik,siyasi meselelerinin ardında kaybolarak sadece benliğimizi ve dirliğimizi unutmaktan başka ne yapabildik? Bu ülkenin bir karış toprağı için canını veren vericek olan yiğitlere gönülden bağlı olmak haricinde her şeyi yapıyoruz sanırım.(bu gönülden bağlı olmak kelimesini herkes anlayamaz ama inşallah Rabbim tüm Millet-i Aleme nasip eder).Askerlerimize destek olmak,şehit ailelerinin dertleriyle dertlenmek ve belki de gün içinde aklımıza bile gelmeyen şeylerden biri de onlar için dua etmek.Bu soğuk kış günlerinde üşümemek için kendimize seferber olurken incecik üniformalarıyla gece gündüz nöbette olan askerlerimizi,polislerimizin Rabbim yar ve yardımcısı olsun.Şehitlerimize ve ailelerine dualarımızı esirgemeleyelim.Bu şehitler son şehitler olsun inşallah.Tek çatının tek bayrağın altından Rabb’im ayırmasın. Kendimize gelmemiz ümidiyle…