Sen benim sayısız pişmanlığım, iç acım

Gecenin sessizliğinden miydi susuşum yoksa kendi sessizliğimden miydi bilmiyordum. Bana ait ne varsa kaybetmiş gibiydim en sevdiğim çorba bile tatsızdı artık.. Ne zormuş insanın kendi içindeki yalnızlığı .. Yel esse titreyen gözlerin hüznünü hissetmek.. Ölüm müydü yoksa bu? Ölümün rüzgarı mıydı bendeki? Bilmiyordum. Oysa sadece biri geçmişti yüreğimden .. Nerden bilirdim bir bakıp çıkacağını.. Ne de sahiplenir insanoğlu hiç gitmeyecekmiş gibi, hiç üşümeyecekmiş gibi..Gözler .. Aslında ne güzel umutmuş hayata tutunmak için.. Ben en güzel rengimi kaybettim.. Şimdi nereye baksam o aradığım sen yok.