Soldu Tebessüm

Uzun zaman ,bir ihtimalin kâbusları eşlik ettiğinde,
Aydınlığı düşleyen gözleri olur insanın,
Daha uyumadan boğar karanlık aydınlığı,
Sarar yüreğini hisleri,
Ne ışıkların kapanmasından,
Ne de yanlız oluşundan değil tereddütleri,
Huzurun olmadığı zamanı atlatmak için,
Kendine yükler külfeti,
Oysa çok kısa sürer bir rüya.

Yorgundur;zihnen,bedenen,ve derinden,
Mücadeleyi kazanması için uyanması gerekir gece yarısı.

Nasıl muhteşem düzeni vardır gezegenin,
ay gider,güneş gelir,
Biri umuttur karanlıkta,
Biri yakar acıları varlığıyla
Kötü tarafı dürüsttür fazlasıyla,
Aynaya baktığında kaybolur tebessüm yüzünde
Bir mühür gibi,uçuk, dudağının üzerinde,
Haftalarca kâbusları taşımış,küsmüş aynalara,
Ne fayda konuşurken yanmış bu defada,
Sanki;eser bırakmak istemiş:
“Yine geceyi bekle.
Sakın unutma geleceğim bu gece.” dercesine.

Üzerinden bir yıl daha geçti.
Yine bir dönem sonunu mu bekliyor?

O zamanları hiç unutmuyor
Bir dost, dostunu kaybetmişti.
En son güvenmekten vazgeçmişti,
Beraberinde çok insan gömmüştü
Bir sığınak böyle yıkılmasın
İnsan değer verdiği için,
pişman olmayı seçmişti.

Yorum Yap

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.